Na ziemie uśpioną - w błękitach i zorzach,
Szczeblami promieni schodzi Matka Boża
I ziarno po polach rozsiewa.
A ziarna w Jej dłoniach świetlanych się mienią -
- nim padną na skiby – zórz rannych czerwienią,
Rozlaną na niebie i drzewach.
Mgły siwe po polach i niwach się wloką,
Szatami piewczyni rozwiane szeroko.
I chaty niebieskie śpią jeszcze –
Gdy śliczna Panienka z zapaski srebrzystej,
Rozsiewa po skibach zbóż ziarna złociste,
I skrapia je rosą, jak deszczem.

Maryja jest piękna jak słońce

i wszystkie kwiaty na łące

Kocha bez wyjątku wszystkich ludzi

dobro w naszych sercach budzi

Gdy mamy kłopot, to nam pomoże

rozpoznać skryte plany Boże

Nigdy nas nie zwiedzie

pomocną dłoń poda w biedzie

Dziękuję Ci Maryjo Kochana

za to, że prowadzisz mnie do Chrystusa Pana

za to, że zawsze mogę liczyć na Ciebie

Pragnę być razem z Tobą w niebie

Chrystus Król i Jego Panowanie to nasza nadzieja. W Nim, przez Niego i dla Niego wszystko ma bowiem swój cel ostateczny i jedyny. Jego panowanie już na tym świecie daje prawdziwy pokój, o którym pisze Pius XI: “Przeto gdyby kiedy ludzie uznali tak w życiu prywatnym, jak i publicznym królewską władzę Chrystusa, wówczas musiałyby przeniknąć wszystkie warstwy społeczne niewypowiedziane dobrodziejstwa, jak sprawiedliwa wolność, jak ład i uspokojenie, zgoda i pokój”. Jak uczy Kościół Święty – tak jak poza Kościołem nie ma zbawienia, tak też nie ma pokoju poza łaską Chrystusową

Kościół katolicki obchodzi 15 sierpnia uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Tradycja ta sięga V wieku i jest rozpowszechniona w całym chrześcijaństwie, chociaż o ostatnich dniach życia, śmierci i Wniebowzięciu Matki Bożej nie wspomina nigdzie Nowy Testament. Nie ma Jej grobu ani Jej relikwii, a więc Jej osoba nie jest związana z żadnym konkretnym miejscem, w którym można by Ją czcić w sposób szczególny. Módlmy się do naszej Matki i Królowej abyśmy osiągnęli niebo i życie wieczne.