Na ziemie uśpioną - w błękitach i zorzach,
Szczeblami promieni schodzi Matka Boża
I ziarno po polach rozsiewa.
A ziarna w Jej dłoniach świetlanych się mienią -
- nim padną na skiby – zórz rannych czerwienią,
Rozlaną na niebie i drzewach.
Mgły siwe po polach i niwach się wloką,
Szatami piewczyni rozwiane szeroko.
I chaty niebieskie śpią jeszcze –
Gdy śliczna Panienka z zapaski srebrzystej,
Rozsiewa po skibach zbóż ziarna złociste,
I skrapia je rosą, jak deszczem.